Tego kwiatu jest pół światu, że takich facetów jak ten jest wielu. A 3/4 c**ja warte znaczy, że 3/4 populacji męskiej nie są niczego warci. to znaczy że np. jak dziewczyne rzuci chłopak to się ją pociesza mowiac, ze tego kwiatu jest pół światu, czyli że dużo chłopaków jest 'do wyboru' na świecie. jesli nie ten to następny;d Szukam nowych adminów pisać na priv ! See more of Tego kwiatu to pół światu , a trzy czwarte chuja warte on Facebook My zasadzimy, zasadzimy ziarno – i co dalej? Od ziarna do krzewu, czyli o tym jak wygląda uprawa konopi w Polsce i czy podobna jest do uprawy winorośli? Podobno tego kwiatu jest pół światu, czy to prawda? Przemek Lahuta zapyta Mateusza Mularskiego, co znajduje się w jego ogrodzie i jak o to dbać. Co do tego wszystkiego mają biedronki? Partnerem podcastu jest Full Spectrum Jeśli będzie 10 Lajków wstawię swoje zdjęcie /Mamba. Tego kwiatu to pół światu , a trzy czwarte chuja warte · January 12, 2013 · 1. Aby zapełnić pustkę - przygarniamy nowego w jego miejsce. Robimy to w pełnym przekonaniu, że nie zastąpi on poprzedniego pupila, bo tamten BYŁ JEDYNY. Jednak lubimy tego następnego. 2 Anna Ciarkowska. 4.13. 1,716 ratings182 reviews. Intymne zapiski o uwikłaniu w powinności i konieczności, o tym, co trzeba i co należy. Opowiadania układają się w historię o dziewczynie, która wtłoczona w świat utkany ze słów matki, babci, koleżanek, nauczycielek, chłopaków, kochanków, partnerów, pełen konwenansów i zasad Adminki do roboty bo jak nie to wszystkie wywalę. See more of Tego kwiatu to pół światu , a trzy czwarte chuja warte on Facebook Poniżej przedstawiamy listę 19 książek, które proponujemy przeczytać po książce „Tego kwiatu jest pół światu”. Są to książki, które klienci wybierali przy okazji zakupu „Tego kwiatu jest pół światu” autorstwa Marta Radomska. O jeden diament za daleko, książka wydana w 2019 roku. A w pracy to dopiero jak się kadrowa wygadała na wycieczce w Wieliczce. Wszyscy jeszcze trochę z tej ciemności i soli, oblizują wargi jak rozbitkowie na oceanie i zaczyna się pocieszanie, głównie to udawane, gdy klepnięcia w plecy kończą się kieliszkiem pod nosem i głowa do góry! Tego kwiatu pół światu! Od tamtej pory byliśmy nierozłączni. Miłość uderzyła nas w serca i między oczy i nic nie było w stanie jej osłabić. – Szybko przyszło, szybko wam przejdzie! – prorokowano. – Tego kwiatu pół światu, nie spiesz się – mówiła moja mama, choć bardzo Grześka polubiła. r8me4A. Ostatnio widzę na Piekielnych coraz więcej historii z najbliższego otoczenia ludzkiego - moja zasili tenże wątek łącząc go z równie popularnym "współlokatorskim". Będzie o tym, że prawdziwych przyjaciół sprawdza... nasze szczęście. W lutym tego roku moje Życiowe Szczęście, o poznaniu którego traktowała moja poprzednia historia, znalazło pracę i przeprowadziło się do Polski z Włoch. Jako, że on miał na głowie przeprowadzkę ja wzięłam na siebie znalezienie nam lokum. Początkowo chcieliśmy wynająć kawalerkę, ale nic co byłoby w naszym zasięgu cenowym nie nadawało się do zamieszkania przez ludzi (a i trzodzie hodowlanej nie życzyłabym tam mieszkać...) lub miało właścicieli, od których na kilometr czuć było problemy (materiał na co najmniej kilka historii). Ostatecznie z pomocą przyszła mi przyjaciółka wynajmująca 4-pokojowe mieszkanie studenckie, z którego akurat wyprowadziły się dwie dziewczyny zostawiając duży pokój do wynajęcia. Jako tymczasowe takie rozwiązanie uznaliśmy za niezłe i po małym przemeblowaniu, nasze pierwsze gniazdko nadawało się do praktykowania codziennej idylli. Lokalizacja super, czynsz rozsądny, a mieszkanie jak na "studenckie" o zadziwiająco wysokim standardzie. Nic, tylko skakać z radości? Jak się okazało - nic bardziej mylnego. Z przyjaciółką znałyśmy się od stu lat, uważałam ją za jedną z najbliższych mi osób. Niestety nasze wprowadzenie się nastąpiło krótko po tym jak zostawił ją chłopak, z którym była dosyć długo (parę lat). Przybrała postawę typową dla porzuconych i rozczarowanych związkiem dziewczyn, a mianowicie "wszyscy faceci są beznadziejni/tacy sami/do dupy" (tekst "tego kwiatu to pół światu, a trzy czwarte ch*ja warte" wywoływał u mnie już mdłości). Tym samym z zachwyconej moim związkiem z F. i kibicującej nam z całych sił, stała się ciocią "dobra rada" kładącą mi do głowy, że on mnie i tak rzuci/zdradzi/skrzywdzi w inny sposób i lepiej, żebym go zostawiła póki czas. Oczywiście nie brałam tego do siebie, rozumiałam, że złamane serce robi z ludźmi dziwne rzeczy. Cóż, jej chyba odebrało rozum, jak się okazało wkrótce... Mianowicie, S. do mojego narzeczonego zaczęła się dosłownie kleić od pierwszych dni wspólnego mieszkania. Odkąd ją znam, była raczej "niedotykalska" (tj. nie lubiła się przytulać, obcałowywać itp z ludźmi, których nie znała mega dobrze), a tu zmiana o 180%. Z F. nie umiała pogadać normalnie bez trzymania mu ręki na ramieniu/plecach/szyi, każde powitanie - milion buziaków w policzki. Mnie i jego to zdziwiło co najmniej, ale nie protestowaliśmy myśląc, że może przeszła wewnętrzną zmianę osiągnąwszy równowagę zen po rozstaniu. S. jednak zaczęła ostro przeginać. F. siedzi przy stole w kuchni - ona podbiega i masuje mu ramiona, na imprezie "dla żartu" siada mu na kolanach i zarzuca ręce na szyję, F. leży na kanapie w saloniku - ona próbuje się mościć obok. F. szlag jasny trafiał za każdym razem i mówił, że sobie nie życzy, żeby się uspokoiła, bo to trochę dziwne i żenujące. Nasi wspólni znajomi też robili wielkie oczy i pytali, co jej odbiło, bo ewidentnie smali cholewy do mojego faceta, a przecież taka najlepsza przyjaciółka... Zmieniła taktykę na chodzenie po domu w wyzywających ciuszkach albo samej bieliźnie/ręczniku - nie przyniosło żadnego efektu poza moim, F. i pozostałych współlokatorów zażenowaniem (w tym jeden chłopak i jedna para - do żadnego z facetów nie była ustosunkowana tak "przyjaźnie", jak do mojego). Zwróciłam jej uwagę - nie widziała problemu, jeszcze się oburzyła, że skoro ze mnie taka niewyzwolona cnotka, to nie znaczy, że z niej też! (sic!). W końcu, zaczęła symulować choroby i prosić F. żeby się zaopiekował, posiedział z nią. Nagle zaczęła bać się wiatru, który czasem ładnie huczał dzięki naszym starym oknom, co zaowocowało wskoczeniem F. pod kołdrę, kiedy ten się położył spać, a ja jeszcze siedziałam nad książką w salonie. Wtedy mało nie doszło do rękoczynów. wybuchła karczemna awantura (popis polszczyzny F. że mi szczęka opadła). W trakcie tejże usłyszałam, że to nie fair, żeby taka kulawa pokraka jak ja (chodzę o kuli, na szczęście już niedługo...) miała faceta, kiedy taka superlaska jak ona cierpiała posuchę na tym polu. Ponadto, że na pewno mnie zdradzi, że jest ze mną dla obywatelstwa (co?!), że z takim Włochem to nigdy nic nie wiadomo, a on to w ogóle taki jakiś wybrakowany, bo nawet go dotknąć nie można (tiaaa, bo powszechnie wiadomo, że Włoch nie jest sobą jak nie pomaca każdego, kto się mu znajdzie w zasięgu wzroku). Nasłuchałam się jeszcze sporo kwiatków, całą noc przepłakałam z wściekłości chociaż moje Życiowe Szczęście, nie bez racji do rana twierdziło, że nie warto, bo widać to nigdy nie była moja przyjaciółka. Rano zapadła decyzja, że się wyprowadzamy. Przygarnęli nas na dwa tygodnie moi rodzice, w tym czasie nam się udało znaleźć wymarzone mieszkanko. Piekielna "przyjaciółeczka" została z pustym pokojem, za który zapłaciliśmy połowę czynszu (za połowę miesiąca) i opinią taką, że do końca umowy (jeszcze 3 miesiące) musiała mieszkać i utrzymywać mieszkanie sama, bo pozostali współlokatorzy nie mieli dłużej ochoty mieszkać z nią, ani tym bardziej płacić wyższego czynszu. Jakoś nikt z nich się na nas nie obraził... wszędzie dobrze ale na własnym najlepiej. Ci kibice i te takie ponapinane cyklopy to nawet tacy zabawni ludzie są zazwyczaj, jakiś czas temu też mialem taką sytuację, że jakiś taki troglodyta oburzony moją osobą zaczął coś syczeć, że 'to moje miasto' czy coś na podobie, ja mu powiedziałem, że no nie wiedziałem, że okej, rozumiem, ale tak na słowo to można sobie mówić, i żeby akt notarialny pokazał, albo jakiś inny dokument, to on na to powiedział, że mnie zabije, no i nie wiem, chyba mu nie wyszło. No i ja nie wiem czy to poważne w ogóle jest coś takiego, nie wydaje mi się. Z fartem. pokaż całość